De voorbereiding zit erop. De laatste trainingskilometers zijn gemaakt, de laatste lessen geleerd. Nu is het aftellen écht begonnen.
Tijdens al die trainingen heb ik trouwens nog een belangrijke ontdekking gedaan. Je zou denken dat iemand die in een outdoorwinkel werkt dat allang weet, maar een goede rugzak maakt écht een wereld van verschil. Ik liep met de Rab Airox 18 en merkte meteen hoe prettig dat is. De ruimte tussen mijn rug en de rugzak zorgt voor betere ventilatie, mijn houding blijft rechter en voor een onverwachte regenbui zit er ook nog een regenhoes in verstopt. Misschien moet ik me toch wat vaker verdiepen in onze producten in plaats van alleen de artikelnummers!

De rugzak beviel uitstekend. Er is genoeg ruimte voor eten, drinken en alles wat je onderweg nodig hebt, zonder dat hij zwaar of onhandig aanvoelt.
Onze laatste trainingen zijn inmiddels een feit. We liepen nog een tocht van 40 kilometer: met de trein naar Weesp en vervolgens terug naar huis. Daarna volgde op nog één laatste training van 30 kilometer richting Wijk bij Duurstede.
Nee, die geplande training van 50 kilometer is er uiteindelijk niet van gekomen. Er waren simpelweg te veel andere prioriteiten. Dat blijft misschien wel het grootste nadeel van langeafstandswandelen: het kost ontzettend veel tijd. Maar ik heb er vertrouwen in dat de rest op karakter gaat gebeuren.
Wat mij tijdens al die trainingen misschien nog wel het meest is bijgebleven, is hoeveel mooie plekken Nederland eigenlijk heeft. Als je wandelt zie je dingen die je vanuit de auto of zelfs op de fiets compleet mist.
Tijdens onze laatste tocht kwamen we weer van alles tegen. Op Landgoed Den Treek stond een bruidspaar midden op de hei voor een fotoshoot. Dat zie je toch vaker dan een wolf! Even verderop ontdekten we een verzameling kabouters in het bos. Het leek bijna alsof ze er echt woonden.
Ook werden we meerdere keren ingehaald door een stoet oude tractoren. Tenminste... totdat ze weer stopten voor een praatje. Vervolgens liepen wij ze weer voorbij en even later haalden zij ons opnieuw in. Zo konden we twee keer genieten van al dat rijdende erfgoed.

Na ongeveer 20 kilometer bereikten we uitkijktoren De Kaap in Doorn. Die konden we natuurlijk niet overslaan. Normaal gesproken ren je die 25 meter hoge toren fluitend op, maar deze keer moest ik halverwege toch even op adem komen. Natuurlijk hebben we de top gehaald. En dat uitzicht... prachtig. De licht bewegende toren door de wind maakte het extra bijzonder.
Nu zijn de trainingen voorbij. Hopelijk hebben we genoeg gedaan. Dat gaan we binnenkort ontdekken.
De volgende stop: onze Airbnb in Nijmegen, op slechts één kilometer van de Wedren. Zondag brengen we de fietsen weg en halen we onze startbewijzen op. Maandag kunnen we ons rustig installeren en dan is het eindelijk zover.
We hebben er ontzettend veel zin in!
Wil je ons onderweg volgen of een steuntje in de rug geven? Dat kan via onderstaande links.
