Categorieën
Merken
Blog
Duurzaamheid
Keuzehulp
Verhuur
Winkels
Onze winkels
De hoogste berg van Spanje ligt op dit eiland: Pico de Teide, 3715 m boven zeeniveau en dat was ons doel.
We beginnen in Arona, waar we het eerste bord van de GR 131-route vinden.
Het is begin april en het is al erg warm. Enkele dagen eerder is er een zware storm over Tenerife getrokken en mogelijk zijn sommige routes gesloten door aardverschuivingen of de migratie van moeflons.
Omdat we geen accommodatie hebben geboekt (er zijn geen berghutten op Tenerife), dragen we een slaapzak, slaapmat, tarp en eten voor ongeveer 3 dagen met ons mee.
De route loopt door een prachtige vallei, maar wel zonder bomen, waardoor de hitte extra voelbaar is. We houden ons goed aan de drink routine en dragen elk 4 liter water, wat we gedurende de dag opdrinken.
Na enkele kilometers komen we in een open dennenbos, waar het meteen aangenamer loopt, hoewel we nog steeds stijgen. We passeren een kampeerplek, maar omdat we ’s nachts zijn aangekomen en het overdag erg heet was, boeken we Hotel Rural Vilaflor via Booking. De naam “hotel” is nogal overdreven er is geen wifi, maar wel (gedeelde) douches.
Vandaag: 18 km, 1200 hoogtemeters.
We beginnen opnieuw met klimmen en dat gaat de hele dag door: 18 km met 1280 hoogtemeters.
Gedurende de hele route ben je blootgesteld aan de zon op ongeveer 2000 m hoogte.
Oorspronkelijk wilden we slapen bij Guajara (2718 m), maar de volgende dag zouden we 600 hoogtemeters moeten afdalen naar Cañada Blanca, wat onze knieën niet zouden waarderen. Daarom besluiten we om via een omweg richting Teide te stijgen langs een grot waar we de nacht doorbrengen.
Opnieuw hetzelfde als de vorige twee dagen, alleen maar stijgen.
Het pad is prachtig gemarkeerd, de zon brandt en de uitzichten zijn ongelooflijk. We kunnen onze ogen niet afhouden van de rotsformaties om ons heen.
Vanaf 3000 m ligt er sneeuw en wordt de helling steiler. We trekken stijgijzers aan, windjacks en hoe hoger we komen, hoe sterker de wind wordt.
Rond 14:00 komen we aan bij het bovenstation van de kabelbaan, Montaña de la Rambleta, waar we water bijvullen (0,5 l kost €6!). We wachten tot de "kabelbaan toeristen" weg zijn zodat we de top van Teide kunnen beklimmen.
We moesten wachten omdat ons ‘permit’ de volgende dag pas geldig was. Rangers controleerden of we stijgijzers en een nooddeken bij ons hadden en uiteraard alle vergunningen voor het Teide-gebied. Pas na 18:00 mochten we verder. De laatste kabelbaan vertrok om 16:00 en wij liepen al richting de top, met nog ongeveer 100 hoogtemeters.
Op de top waren de uitzichten prachtig, maar de krater zelf stelde niet veel voor gewoon een gat, zonder bord of markering. We maakten een paar foto’s en gingen weer naar beneden.
De afdaling was aan de noordkant, met een aaneengesloten sneeuwlaag, dus stijgijzers, warme jassen, mutsen en handschoenen waren nodig. We sliepen op ongeveer 3000 m hoogte. ’s Nachts waaide er een sterke wind, die om ons heen loeide. We wachtten ongeduldig op het daglicht om te kunnen vertrekken.
We daalden af naar El Portillo. Helaas was de route naar La Orotava gesloten, dus vonden we accommodatie in Puerto de la Cruz. ’s Avonds verkenden we de stad, winkels en de bushalte naar Santa Cruz de Tenerife.
De locals vertelden ons dat GR 131 tot aan La Esperanza gesloten is, dus veranderden we onze plannen en gingen we het noorden van Tenerife verkennen: het Anaga-gebergte.
Rustdag. Een aanrader is de botanische tuin in Santa Cruz de Tenerife, het stadscentrum en de kust. Al met al hebben we toch nog behoorlijk wat gelopen die dag.
De bus nemen naar Chamorga is een geweldige ervaring—dat je moet het echt doen. Kom op tijd, want er gaat alleen een kleine minibus (max. ~20 personen) de bergen in. Voor €2,50 hadden we een ongelooflijke rit: kronkelende wegen, toppen van het Anaga-gebergte en langs pittoreske dorpjes.
In Chamorga is een perfecte overnachtingsplek en water in de buurt, wat wil je nog meer? We zetten meteen ons kamp op. We vulden water aan en gingen op pad richting de oceaan.
Het pad liep door een prachtige groene vallei met een beek in het midden. We zwommen in Roque Bermejo, dat al de Atlantische Oceaan is. We dronken koffie bij de locals en gingen via een andere route terug langs de vuurtoren.
Chamorga is een rustig dorp op ongeveer 600 m hoogte. De bus komt maar twee keer per dag en er is slechts één klein café.
Deze keer gingen we naar het noorden, naar het dorp Benijo, waar het erg hard waaide en hoge golven waren. Een deel van de trap naar het strand was verwoest. We werden behoorlijk nat en gingen daarna via El Draguillo en via een omweg Cabezo del Tejo terug naar Chamorga.
De helft van de route liep door het bos, de andere helft over rotsen en smalle paden. De uitzichten waren prachtig en de oceaan was behoorlijk “boos”, met enorme golven die al van ver zichtbaar waren.
De nacht was rustig. ’s Ochtends pakten we in en gingen naar Igueste de San Andrés, waar niets was, geen eten, geen winkels en het strand lag ver weg. Gelukkig was er een bushalte, dus gingen we met de bus naar San Andrés.
Dit is een van de mooiste stranden van Tenerife, dus wilden we daar slapen. Het begon te regenen, dus wachtten we tot de laatste strandbars dicht waren en gingen slapen. Uiteindelijk stopte de regen.
’s Ochtends gingen we zwemmen, relaxen en weer zwemmen. We vonden een accommodatie vlakbij de luchthaven in San Cristóbal de La Laguna en deden een stadswandeling. Niet echt bijzonder, de bergen waren veel mooier.
Weer naar huis.
Veel mensen worden afgeschrikt door het regelen van vergunningen, zelfs voor slapen op aangewezen kampeerplekken. Op de Teide is voor elke route een aparte vergunning nodig met een specifieke datum en tijd, dus dat vraagt om een strakke planning.
Het openbaar vervoer is uitstekend, Booking werkt goed, maar hostels zijn vrij duur: minstens €30 per persoon per nacht of meer.
De dorpjes en steden in het Anaga-gebergte zijn zeer de moeite waard! Naast natuurlijk een frisse duik in de oceaan.