De GR10, van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee

Euskal Herria, hor gatoz! 

Baskenland, wij komen eraan!  

Nog een paar weken. Dan stappen we in de trein naar Hendaye. Drie maanden wandelen. Dwars door de Pyreneeën. Met alles wat we nodig hebben op onze rug. 
Eerlijk gezegd, soms kijken we elkaar aan en denken we: waar gaan we in vredesnaam aan beginnen? 

Het voelt goed, want dit idee bestond al langer in onze hoofden en nu komt het eruit. De GR10 — wij lopen hem van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee — is niet zomaar een wandelpad. Het is ruim 900 kilometer klimmen, dalen, afzien, genieten, improviseren en waarschijnlijk ook af en toe achteruit bidden. Precies dát maakt het zo aantrekkelijk. De komende maanden nemen we jullie mee in onze voorbereiding én straks natuurlijk in alles wat we onderweg gaan meemaken. 

De GR10 loopt aan de Franse kant van de Pyreneeën, van Hendaye naar Banyuls-sur-Mer. De boekjes waarin de route beschreven wordt gaan uit van ongeveer 55 etappes. Wij trekken er ongeveer drie maanden voor uit. We hebben geen haast, we willen onderweg ook kunnen leven, kijken, rusten en ervaren. 

Misschien eerst even voorstellen. 
Wij zijn Paul (66) en Lya (56) uit Nieuwegein. Paul heeft een praktijk voor neurofeedbacktraining en liep in 2015 al eens 45 dagen over de GR10. Dat maakte toen enorme indruk. Eigenlijk ontstond daar meteen het idee om ooit samen terug te gaan. Lya werkt als massagetherapeut en houdt gelukkig ook van wandelen, anders was dit verhaal waarschijnlijk nooit van de grond gekomen 😉Voor 1 juni zijn de treintickets inmiddels geboekt. Dat maakt het ineens heel echt. 

Een groot verschil met Pauls vorige tocht: deze keer gaan we ook kamperen. Dat geeft veel meer vrijheid onderweg. Minder afhankelijk van gîtes of hotels, meer mogelijkheden om ergens gewoon neer te strijken als het mooi is. Maar die vrijheid heeft ook een prijs: extra gewicht. Er moet een tent, twee slaapzakken, twee matjes en ook kookspullen mee. Gelukkig vonden we een tweepersoonstent van nog geen kilo zwaar. Dat voelde bijna als vals spelen. Toch leverde al die extra uitrusting samen alsnog zo’n zes kilo extra bagage op. En dan begint het grote schrappen; het knippen van de labeltjes etc. 

In de afgelopen maanden hebben we werkelijk alles opnieuw bekeken. Etiketten eruit knippen. Mini-verpakkingen maken. Zelfs een stukje van een tandenborstel afhalen. Je gaat ineens heel anders kijken naar spullen als je ze drie maanden lang iedere dag zelf omhoog moet dragen.  

Daarbij hebben we veel gehad aan de mensen van Kathmandu. Niet alleen vanwege het materiaal, maar ook omdat ze echt meedenken vanuit ervaring. Iedere keer liepen we de winkel uit met nieuwe inzichten. Langzaam ontstond zo onze definitieve paklijst. 

Ondertussen werkten we ook aan de fysieke voorbereiding. We wandelen vaker, trainen met rugzak en — misschien wel de belangrijkste winst — we zijn gestopt met roken. Dat alleen al voelt als een enorme stap vooruit. Paul doet regelmatig Tai Chi, vooral voor souplesse en balans. Lya is weer gaan joggen, springt trampoline om gewrichten sterker te maken en doet Makko Ho-meridiaanstrekkingen. Daarnaast fietsen we veel en werken we regelmatig op onze Herenboerderij. Dat blijkt stiekem ook prima training te zijn. 

Maar minstens zo interessant is misschien wel de mentale voorbereiding. Hoe bereid je je eigenlijk voor op drie maanden onderweg zijn? We merken dat het helpt om er dagelijks mee bezig te zijn. Paul leert Baskisch via UTalk — een oude wens, vooral omdat die taal zo fascinerend en mysterieus is. Lya probeert haar Frans weer op te poetsen met Duolingo, hopend dat er dit keer iets meer blijft hangen dan vroeger op school. Door die dagelijkse kleine dingen wordt het avontuur steeds concreter. 

En eerlijk gezegd: voor Lya voelt het soms nog steeds een beetje onwerkelijk. Drie maanden van huis is nogal wat. Dan krijgt die beroemde uitspraak van Pippi Langkous ineens betekenis: 

"Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan." 

Sinds maart wandelen we minimaal twee keer per week met rugzak. Eerst korte afstanden met halve bepakking. Daarna steeds iets verder en iets zwaarder. Inmiddels lopen we met volledige uitrusting: ruim 12 kilo voor Paul en iets minder voor Lya. Van vier kilometer naar twintig. En tegenwoordig ook meerdere dagen achter elkaar. 

Juist tijdens die wandelingen ontdekten we de details die straks het verschil kunnen maken. Paul bleek bijvoorbeeld veel prettiger te lopen in een merino wollen polo dan in synthetische shirts. Lya ontdekte dat bepaalde naden precies onder haar heupband begonnen te schuren. Dus hup: aanpassen. Kleine dingen bestaan niet meer als je drie maanden onderweg bent. 

Om onze tent goed te testen deden we ook een paar tweedaagse tochten. Eén daarvan ging naar Fort Everdingen. We zeggen al jaren dat we geen echte kampeerders zijn — we slapen gewoon graag in een tent 😉De eerste nacht in onze Nemo Hornet Elite Osmo viel verrassend goed mee. Ruimte genoeg, fijne matjes van Exped en comfortabele Rab-slaapzakken die zelfs aan elkaar geritst kunnen worden. Alleen die condens de volgende ochtend… de binnenkant van de buitentent leek wel een tropisch regenwoud. Daar moeten we nog iets slims op verzinnen. 

De tweede testwandeling bracht ons naar natuurkampeerterrein De Lier in Lierop. Heel andere omgeving: zandgronden, hei en bos. De tent bleef droger, maar de nacht was flink kouder. Tegen de ochtend had Lya haar fleece hard nodig. Ook dat was eigenlijk perfecte training. Want in de Pyreneeën kan het zelfs in juni of september nog flink koud worden. 

Inmiddels is de uitrusting vrijwel compleet en zijn we er allebei tevreden over. Nu willen we vooral nog wat “hoogtestages” doen. De Nederijndse Berg levert maar liefst 12 meter hoogteverschil op, dus daar lopen we tegenwoordig braaf rondjes 😉 Daarnaast willen we de Grebbeberg gebruiken om wat serieuzer te oefenen met stijgen en dalen. Want op vlak terrein went zo’n rugzak best aardig. Maar afdalen met gewicht is weer een heel ander verhaal. 

De laatste toevoegingen aan de uitrusting? 
Blarenpleisters. Kamferspiritus. En waarschijnlijk nog een paar dingen waarvan we nu denken dat ze onmisbaar zijn, maar die we onderweg alsnog naar huis sturen. 

Op 1 juni vertrekken we met de trein naar Hendaye. 

En dan begint het echt. 

In de volgende blog vertellen we hoe onze laatste trainingsweken verlopen… en of die Nederijndse “bergtraining” ons daadwerkelijk gaat helpen in de Pyreneeën 😉