Dag 4 - Oranje Vrijdag, De laatste dag

De laatste dag. Ja, hoe kom ik die door? Mijn motto was: zo lang mogelijk doorlopen zonder te stoppen. Voordat we het in de gaten hadden, waren we gelukkig de eerste 25 kilometer alweer verder.

Na die stop bij 25 kilometer duurde het echt wel een kilometer voordat ik überhaupt weer een beetje in beweging kwam. Echt op karakter, gewoon doorlopen. Mijn knieën, mijn benen en kleine tenen, eigenlijk alles deed me zeer.

Het tempo ging zwaar omlaag en ik wist dat we nog een keer zouden moeten stoppen en daarna weer opnieuw op gang zouden moeten komen. Maar eerst kwamen we nog langs de befaamde via frikandella, er worden voor alle lopers van de 50 km frikadellen gebakken en uit gedeeld. Die hebben we nu ook gehad, hoe leuk is dat!

Vervolgens gingen we richting Cuijk ook een groot feest waar we de speciaal aangelegde Pontonbrug voor de vierdaagse mogen over steken. Deze brug wordt elk jaar aangelegd door ons leger en brengt je over de Maas van Limburg naar Brabant.

En door…. voordat we richting van de via Gladiola gingen moesten we toch echt nog een stop doen. Gelukkig kwamen we in een weilandje een heel leuk tentje tegen. Ze hadden er soep, drinken, eten, eigenlijk alles wat we nodig hadden. Dus zijn we lekker gestopt, hebben we een soepje gegeten en konden we daarna aan de laatste tien kilometer beginnen. De opstart na deze stop was echt heel zwaar, maar die laatste 10 kilometer gaan we toch echt lopen.

Een leuke leus die we onderweg tegen kwamen:   “Als het heel makkelijk was, stonden wij hier allemaal niet.” En zo voelde het ook. Het was zwaar, maar juist daardoor was het zo bijzonder.

Die laatste kilometers over de Via Gladiola, dat zijn er volgens mij ongeveer acht, loop je echt op een soort energie die je van alle mensen onderweg krijgt. Er staan zóveel mensen, er is zóveel muziek en zóveel aanmoediging. Je wordt daar gewoon door het publiek gedragen.

Als je niet weet waar de mensen staan die speciaal voor jou komen tijdens de intocht, dan ga je dat echt nooit horen/zien.  Je moet van tevoren weten waar je moet kijken anders mis je ze geheid. Zo kregen wij ook de Gladiolen die erbij horen van vrienden en familie.

En dan eindelijk de finish. Schoenen uit, slippers aan. Ik heb het volbracht! Rick ook, maar die gaat toch een stuk makkelijker dan ik. Scheelt maar een paar jaartjes en een paar stapjes… 😉

Voor mij geen vijftig kilometer meer. Dat is echt to much. Veertig kilometer is prima te doen, maar vijftig… daar is mijn lijf toch echt niet meer voor gemaakt.

Iedereen bedankt voor de support op welke manier dan ook, dat helpt echt!

Totaal aantal stappen (volgens onze telefoons) per dag van Petra en Rick:

Herstellen en op naar volgende jaar 40 km!